Herkese merhaba! Bugün Cova olarak sizlere “Kafur kokusu ne anlama gelir” hakkında rehber niteliğinde bir yazı sunuyoruz.
Kafur Nerelidir? Kayseri’de Başlayan Bir Arayışın İçine Düşüş
Kayseri’nin kışları sert olur. Bunu bilmeyen yoktur ama yaşayan bilir; soğuk sadece tenine değil, düşüncelerine de işler. 25 yaşındayım ve bu şehirde büyürken en çok öğrendiğim şey, bazı soruların insanın içinde yıllarca yankılanabildiği.
O sorulardan biri de “Kafur nerelidir?” oldu benim için. İlk duyduğumda basit bir bitki adı gibi gelmişti. Bir aktarda, eski tahta rafların arasında, keskin ve garip bir kokunun içinden çıkıp gelmişti sanki. Ama o gün sadece bir kelime değildi artık; bir arayışın başlangıcıydı.
Günlüklerime sık sık yazarım. Kağıda dökmeden rahat edemem. O gün de yazmışım:
“Bugün bir kelimeye takıldım. Kafur. Nereden geliyor bu koku, hangi ülkeden, hangi ağaçtan, hangi insanın ellerinden?”
O soruyu yazarken içimde garip bir boşluk vardı. Sanki cevabını bulursam hayatımda eksik bir şey tamamlanacakmış gibi.
—
Aktarda Başlayan Hikâye ve Kafur’un İlk Kokusu
O gün şehir merkezinde eski bir aktara girmiştim. Aslında alışveriş yapmaya bile niyetim yoktu. Sadece yürüyordum. Kayseri’nin taş sokakları bazen insanı düşünmekten kaçamayacağı bir noktaya getirir.
Kapıyı açtığımda içeride yoğun bir koku vardı. Baharatların, kurutulmuş bitkilerin, sabunun ve eski ahşabın karışımı… Ama bir koku diğerlerinden farklıydı. Keskin, ferah ama biraz da acıydı.
Yaşlı aktarcı, beni izliyordu.
“Ne arıyorsun evlat?” dedi.
Cevap vermeden raflara bakıyordum. Sonra küçük bir cam kavanoz dikkatimi çekti. Üzerinde el yazısıyla “Kafur” yazıyordu.
“Bu nedir?” dedim.
“Bilmiyor musun?” dedi hafif gülümseyerek. “Uzak diyarlardan gelir.”
O an içimde bir şey kıpırdadı. “Kafur nerelidir?” diye sordum tekrar, daha net bir şekilde. Sanki cevabı sadece coğrafya değilmiş gibi hissediyordum.
Adam kavanozu açtı. O koku bir anda yayıldı. Serin, neredeyse yakıcı bir ferahlık. İçimde hem huzur hem huzursuzluk bıraktı.
“Uzak doğu,” dedi sonunda. “Endonezya, Borneo, Sumatra… oraların ağaçlarından.”
O kelimeleri duyunca zihnimde Kayseri’den binlerce kilometre uzak bir dünya açıldı. Ben burada karla mücadele ederken, orada dev ormanlarda başka bir hayat akıyordu.
—
Bir Kelimenin Peşinden Giden Düşünceler
Eve döndüğümde o kokuyu üzerimde taşıyordum sanki. Montumda, saçımda, nefesimde.
Günlüğüme daha uzun yazdım:
“Kafur nerelidir? Neden bu kadar uzak bir yerin kokusu benim odamda bu kadar yakın hissediliyor?”
Bu soruyu sadece bilgi için sormuyordum. İçimde daha derin bir şey vardı. Belki de kendime sorduğum başka soruların bir yansımasıydı.
Kayseri’de büyümek bana düzeni öğretti ama aynı zamanda sınırları da hissettirdi. İnsan bazen bulunduğu yerin dışına çıkamıyor gibi hisseder. Kafur’un hikâyesi bana tam da bunu kırıyormuş gibi geldi.
Bir ağaç düşünüyordum. Tropik yağmurlar altında büyüyen, kökleri toprağın derinliklerine inen bir ağaç. Ve o ağacın içinden çıkan bir madde, benim şehirdeki küçük odamda yankı buluyordu.
Bu düşünce tuhaf ama güzel bir özgürlük hissi veriyordu.
—
Kafur Nerelidir? Uzak Coğrafyalardan Gelen Bir Hafıza
Ertesi gün araştırmaya başladım. Kafur nerelidir sorusu artık sadece merak değil, küçük bir takıntıya dönüşmüştü.
Endonezya’nın yağmur ormanları, Borneo adası, Tayvan’ın dağlık bölgeleri… Her yerde aynı ağaçtan bahsediliyordu: Kafur ağacı.
Ama beni asıl etkileyen coğrafya değil, o coğrafyanın hissiydi.
Ormanların içindeki nem, sürekli yağan yağmur, dev yaprakların arasından süzülen ışık… Bunları okurken Kayseri’nin kuru soğuğunu düşündüm.
İki dünya birbirinden o kadar farklıydı ki, kafamın içinde sürekli bir çarpışma yaşanıyordu.
Bir yanda karla kaplı sokaklar, diğer yanda buhar gibi yükselen tropik bir sıcaklık.
Ve ortada küçük bir kavanoz: Kafur.
—
İçimdeki Uzaklık Hissi
Bazen insanın içinde yaşadığı şehirden daha büyük bir uzaklık olur. Ben bunu o gün daha net hissettim.
Kafur nerelidir sorusu aslında bana şunu sordurtuyordu:
“Sen nereye aitsin?”
Bu soru biraz ağır geldi. Çünkü cevap vermek istemiyordum. Kayseri benim evimdi ama bazen burada sıkışmış hissediyordum.
Bir arkadaşım o gün bana “fazla düşünüyorsun” demişti. Haklıydı belki ama bazı kokular, bazı kelimeler insanın düşünmesini engellemez.
Kafur da onlardan biriydi.
—
Bir Günlük Sayfasında Kırılma
O gece günlüğümde sayfalarca yazdım. El yazım hızlanmıştı, satırlar birbirine girmişti.
“Kafur nerelidir? Uzak doğu diyorlar. Ama bu cevap yeterli değil. Çünkü mesele sadece nereden geldiği değil. Neden buraya geldiği.”
Bir an durdum. Kalemi bıraktım.
Belki de hayat da böyleydi. Uzaklardan gelen şeylerin bizim hayatımıza karışmasıydı.
Bir koku, bir insan, bir kelime…
Hepsi bir şekilde başka yerlerden gelip bizi değiştiriyordu.
—
Kayseri Sokaklarında Kafur’un İzini Sürmek
Sonraki günlerde kafamda sürekli aynı düşünce vardı. Şehrin sokaklarında yürürken bile Kafur nerelidir sorusu beni bırakmıyordu.
Cumhuriyet Meydanı’ndan geçerken insanlar kalabalık içinde akıp giderken, ben sanki başka bir yerdeymişim gibi hissediyordum.
Bir aktara tekrar uğradım. Aynı kokuyu tekrar almak istedim.
“Yine mi o?” dedi aktarcı beni görünce.
Başımı salladım.
“Kafur,” dedim.
O küçük kavanozu tekrar açtı. Aynı keskinlik, aynı serinlik…
Ama bu kez farklıydı. Artık sadece bir koku değildi. Bir hikâyeydi.
“Bu ağaçlar gerçekten o kadar uzak yerlerde mi?” diye sordum.
“Evet,” dedi. “Ama insanlar hep bir şekilde birbirine ulaşır.”
Bu cümle içime işledi.
—
Uzaklık ve Yakınlık Arasında
O gün anladım ki Kafur nerelidir sorusunun cevabı sadece coğrafya değil.
Evet, Endonezya’dan, Borneo’dan, tropik ormanlardan geliyor. Ama aynı zamanda aktarın rafına, benim odamın köşesine, düşüncelerimin içine kadar giriyor.
Uzaklık bazen fiziksel değilmiş.
Ben Kayseri’de yaşıyordum ama zihnim çok daha geniş bir yerde dolaşıyordu artık.
—
Bir Kokuya Sığan Dünya
Günler geçtikçe kafur kokusu hafızamda yer etmeye başladı.
Bazen montumun cebinde, bazen defterimin sayfaları arasında hissediyordum.
Sanki o uzak ormanlar benimle gelmişti.
Kafur nerelidir diye sormayı bırakmadım ama artık cevabın beni eskisi kadar rahatsız etmediğini fark ettim.
Çünkü cevap değişmişti:
“Kafur, sadece bir yerden değil; dünyanın birbirine bağlandığı yerden geliyordu.”
—
Bu içeriğimizle “Kafur kokusu ne anlama gelir” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Cova okurlarına sevgilerle!
Sonunda Anladığım Şey
Bir akşam Kayseri’nin soğuk rüzgârı penceremi titretiyordu. Günlüğümü açtım ve son bir şey yazdım:
“Kafur nerelidir? Belki Endonezya’dan, belki Borneo’dan… ama kesin olan şu ki, insanın içindeki uzaklık hissinden de geliyor.”
Kalemi bıraktım.
İçimde garip bir huzur vardı. Hayatın her şeyi açıklamasını beklememeyi öğreniyordum.
Bazen bir koku, bir kelime ya da bir soru yeterliydi.
Ve ben o sorunun içinde biraz daha büyüyordum.