O gün hastane koridorunda başlayan hikâye
Kayseri’de o sabah hava griydi. Ne tam yağmur vardı ne de güneş. Sanki gökyüzü de ne hissettiğine karar verememiş gibiydi. Ben ise çoktan karar vermiştim: içimde bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum.
Elimde doktorun verdiği kâğıt, cebimde sessizce titreşen telefon ve aklımda tek bir cümle vardı: “MR çekilecek.”
Ama asıl o an kafamı kurcalayan şey MR değildi.
“MR için kontrast madde nedir?”
Bunu ilk kez o gün duymuştum. Doktor sakin bir sesle söylemişti:
“Daha net görüntü için damar yolundan bir kontrast madde vereceğiz.”
Ben sadece başımı sallamıştım ama içimde bir şey kıpırdanmıştı. “Kontrast” kelimesi bile yeterince yabancıydı.
Koridorun soğukluğu ve içimdeki sıcak karmaşa
Hastane koridorlarında yürürken ayak seslerim bile bana yabancı geliyordu. Sanki başka birinin hayatında dolaşıyordum.
Bir bankta oturdum. Yanımda yaşlı bir amca vardı, elinde dosyalar, gözlerinde beklemenin yorgunluğu. O an düşündüm: Herkes burada bir şey bekliyor ama kimse tam olarak neyle karşılaşacağını bilmiyor.
İçimden bir ses yükseldi:
“Belki de en zor şey beklemek değil, neyi beklediğini bilmemek.”
Tam o sırada hemşire çağırdı:
“Kontrastlı MR’a gireceksiniz.”
Kalbim biraz hızlandı. Çünkü hâlâ tam olarak bilmiyordum: MR için kontrast madde nedir ve neden bana veriliyordu?
İlk açıklama ve zihnimdeki boşluk
Hazırlık odasında hemşire kısa bir açıklama yaptı:
“Damardan verilen bir madde, görüntüleri daha net hale getiriyor. Sadece biraz sıcaklık hissedebilirsin.”
“Bir madde.”
Bu kelime zihnimde yankılandı.
İçimde hemen bir hayal kuruldu: görünmez bir sıvı, damarlarımda dolaşıyor, bedenimin içini aydınlatıyor.
Ama aynı anda bir başka duygu da geldi: tedirginlik.
“Beni içeriden değiştirecek bir şey mi bu?”
Sormak istedim ama sustum. Bazen insan sorularını yutmayı öğreniyor.
Kontrast maddeyle ilk karşılaşma anı
MR odasına girdiğimde her şey daha da soğuktu. Makinenin sesi bile sanki metalden yapılmış bir sessizlikti.
Beni yatağa uzattılar.
Hemşire damar yolunu hazırlarken içimdeki korku büyüdü ama bunu belli etmedim. Güçlü görünmek gibi bir çabam yoktu aslında, sadece hislerimi nereye koyacağımı bilmiyordum.
Sonra o cümle geldi:
“Şimdi kontrast maddeyi veriyoruz.”
İşte o an her şey değişti.
İçimdeki sıcaklık
Önce kolumdan başladı.
Sanki bir sıcak çay dökülmüş gibi değil, daha derinden gelen bir ısınma hissiydi bu. Göğsüme doğru yayıldı. Kısa sürdü ama unutulmazdı.
İçimde bir panik yükseldi:
“Bu normal mi?”
Ama hemşire sesiyle beni sakinleştirdi:
“Bu his normal.”
O an anladım ki “MR için kontrast madde nedir?” sorusunun cevabı sadece teknik bir açıklama değildi. Bu, bedenin içine giren ve görünmez olan bir şeyin kısa süreli yolculuğuydu.
Makinenin sesi ve zihnimin içinde kaybolan düşünceler
Makine çalışmaya başlayınca her şey ritmik bir gürültüye dönüştü. Sanki demir bir dünyanın içinde sıkışmıştım.
Ama garip bir şekilde artık korkmuyordum.
Çünkü içimdeki o sıcaklık hissi yerini başka bir şeye bırakmıştı: merak.
“Benim içim şu an nasıl görünüyor?”
Bu soru, korkudan daha baskındı.
İçimdeki duygusal tarafım fısıldadı:
“Bedenim görünür hale geliyor. Sanki ben ben olmaktan çıkıp bir görüntüye dönüşüyorum.”
Kontrast madde nedir? Gerçeğin sade hali
Şunları da İnceleyin: Mont nerenin markası ?
O an bunu bilmiyordum ama sonradan öğrendiğim şey zihnimde farklı bir anlam kazandı.
MR için kontrast madde, aslında vücuda damar yoluyla verilen ve görüntülerin daha net görünmesini sağlayan özel bir sıvıydı. Dokular arasındaki farkları belirginleştiriyordu. Yani vücudun içindeki detayları görünür hale getiriyordu.
Ama benim için bu tanım sadece bir bilgi değildi.
O an hissettiğim şey şuydu:
“İçimde saklı olan şeyler artık görünür hale geliyor.”
Bu düşünce beni biraz ürküttü ama aynı zamanda garip bir şekilde rahatlattı.
MR sonrası sessizlik ve içsel sorgulama
İşlem bittikten sonra odadan çıktım. Kolumda hâlâ küçük bir bant vardı.
Koridorda yürürken dünya aynıydı ama ben değişmiştim.
Sanki içimde görünmeyen bir pencere açılmıştı.
Oturup su içtim. O an ilk defa gerçekten düşündüm:
“Ben neden bu kadar etkilendim?”
Cevabı hemen gelmedi.
Ama içimde iki ses konuşuyordu.
İçimdeki korkan taraf
“Bedenine bir madde verildi. Bu garip değil mi? İçine giren şeyler seni değiştiriyor olabilir.”
İçimdeki sakin taraf
“Hayır. Sadece görüntü netleşti. Aslında değişen bir şey yok, sadece daha iyi görüyorsun.”
Bu iki ses arasında uzun süre kaldım.
Gün batımına doğru eve dönüş
Hastaneden çıktığımda Kayseri’de gün batımı başlamıştı. Gri gökyüzü turuncuya dönüyordu.
Yürürken düşündüm: İnsan bazen kendi içini de böyle görmeli mi?
Belki de MR için kontrast madde nedir sorusu sadece tıbbi bir şey değildi. Belki de insanın kendini daha net görmesine yardım eden her şeydi.
Ama sonra içimde başka bir his yükseldi:
“Herkes kendi içini bu kadar net görmek ister mi?”
Bu sorunun cevabı yoktu.
Günlüğüme yazdığım gece
O gece evde günlüğümü açtım. Kalem elimde uzun süre bekledim.
Sonra yazdım:
Bugün içime bir şey verildi. Kısa süreli bir sıcaklık hissettim. Sonra geçti. Ama bende bıraktığı his geçmedi.
Belki de bazı şeyler vücutta kalmaz ama zihinde kalır.
MR için kontrast madde nedir diye sorsalar artık sadece “bir sıvı” demem.
İçeri giren, kısa süreli bir yolculuk yapan ve seni kendinle yüzleştiren bir deneyim derim.
Cova olarak “MR için kontrast madde nedir” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Son düşünce
Şimdi geriye dönüp baktığımda o günün bende bıraktığı şey korku değil.
Daha çok bir farkındalık.
İnsan bazen kendi içini gerçekten görmek istemez. Ama bazen de görmek zorunda kalır.
Ve belki de en garip olan şu:
Görüntü netleşince her şey daha gerçek olmuyor… sadece daha dürüst oluyor.